merhabalar .ben 1 yıllık evliyim.27 yaşındayım.bnde çocuk sahibi olmak istiyorum. ama kafam çok karışık .hayatımda hiçbirşey düzenli değil şu anda. eşimin ve benim çalışma saatleri çok düzensiz.sadece bir gün izinliyim.Memur olmak istiyorum.bayanlar için çalışma saatleri çok uygun.fakat ders çalışamıyorum.bu işyerinide bırakaamam şu anda borçlarımız var.kafam öyle karışıkki ne yapacağımı şaşırdım havada asılı kaldım sanki zaman su gib geçiyor ortada hiç birşey yok maddi manevi.

yapılan yorumları okudum. benimde 20 aylık bir oğlum var. daha 52 günlüktü onu bırakıp işe döndüğümde. ve hiç vicdan azabı duymadım. oğluma hediyelerde almıyorum. temel ihtiyaçlarını karşılıyorum çok nadir belki senede 2-3 kez oyuncak alıyorum. akşam eve gittiğimde onunla çok güzel zaman geçiriyoruz. zaten emanet ettiğim kişiler benden daha iyi sahip çıkıyor gözüm de arkada kalmıyor. benim annem çalışmıyordu her an evde benim yanımdaydı ama benimle kaliteli zaman olarak nitelenecek şekilde hiç zaman geçiremedi ee öyle olunca böylesi hada iyi diye düşünüyorum.

cocuklarin 6 yasina kadar kendilerine sevgi ve sevkat verebilecek, bakimlarini ve kendini guvende hissetmesini saglayacak bir bakiciya ihtiyac duyduklari uzmanlar tarafindan yaziliyor (tercihen annesi). cocugun tum karakter gelisimi bu 6 yasa kadar tamamlaniyor deniyor. durum boyle olunca hanimlar bu is oyuncak degil. mutlaka calisacaksaniz arkanizda bu cocuga sizin kadar sevkat ve sevgi verebilecek, ayni zamanda cocuk egitimi verebilecek kadar egitimli birisi yoksa ya cocuk olayindan ya da calismaktan vazgecmekten baska care yok. ruhsal problemli cocuklar buyutmenin bir alemi yok!

yorumları okudum ve şu anda ağlıyorum. kızımı özledim vakit geçmiyor. Her anne aynı şeyleri mi yaşarmış. Burda bunu anladım.çok zor gerçekten zor...

Merhaba , Şimdi arkadaşlarımızın forumda yazdıkları değerli bilgileri okumuş bulunuyorum. Gerçekten de hem evli hem çalışan ve hemde çocuğu olan bir anne için çalışma hayatı çok zor oluyor. Bende 20 senedir çalışan bir anneyim çocuğumu ilk kreşe verdiğim zaman 3 yaşındaydı evladım. Yazık onu her sabah kreşe bıraktığımda ağlar sızlardı anne gitme diye. Bende içimde o ağlayış acısıyla ayaklarım arka arka gide gide işin yolunu tuatrdım. Gerçekten de çalışan anne adaylarına hak veriyorum. Düşünsenize çocuğunuz dünyaya geliyor fakat sizin sıcaklığınızın tam hissetmeye başlayınca siz işe gitmek durumunda oluyorsunuz. Ama şu da bir gerçek ki çalışan annelerin çocukları her zaman o sevgi ve alakayı yarım yaşamak zorunda kalıyorlar. Buda bende vicdan azabı çekme gibi bir his uyandırıyor. Ama ne yapalım kader utansın böyle olması gerekiyormuş. Ben zaten oğluma hep bunu anlatmışımdır . Hadi küçükken bişeyler alıp gönlünü kazanmak için elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz ama peki sonra onunda zamanı geliyor ve çocuğumuz bir bakmışsınız kocaman bir birey olmuş ve belkide sizi anlayışla karşılayıp mecburen böyleymiş diyebiliyor. Siz siz olun herşeyinizi garanti altında tutun . Zaman neler gösterir bilinmiyor ki .......

Çocuk yokta bence çalışmak lazım evde oturmakla hiçbirşey kazanılmıyor, çocuklar okula gidene kadar mesela kreşte idare edilir.

Merhaba, Ben son 5 yildir yurtdisinda yasayan ve daha once Turkiye'de yasamis yeni bir anne olarak foruma katiliyorum. Bence calisma sartlarinin katiligi sonucu cocuklariyla daha cok beraber olmak isteyip de olamayan annelerin kendilerini suclu hissetmeleri kadar dogal/normal birsey olamaz.Sonucta bu doganin annenin cocugunun yanindan ayrilmamasi/cocugun bakiminin anne tarafindan ustlenilmesini saglamasi icin kurmus oldugu bir mekanizma.Gunumuz kadini tabiki artik calismak ve topluma katkida bulunmak durumunda.Ne yazikki bu durum icgudusel olarak programlanmis oldugumuz sucluluk-vicdan azabi gibi hisleri ortadan kaldirmiyor.Anne olduktan sonra anladimki gunumuz annelerinin en zor isi doganin kendisinden bekledikleriyle gunumuz modern hayatinin beklentilerini dengelemek.Sartlar ne olursa olsun hem anne hem de babanin sevgi ve ilgisiyle yetistirilen cocuk genelde mutlu cocuk oluyor.

Füsün Hanım , merhabalar... Ben de çalışan bir anne olarak ikizlerimi sevgili teyzelerine bırakarak işe her gelişimde büyük suçluluk duygularına kapılıyorum. Hem kendimi çok şanslı buluyorum hem de yavrularıma gereken zamanı ayıramadığım için çok üzülüyorum. Zaman hızla akıyor ve ben onların yanınıda olmayı istiyorum. Kalbimi evde bırakıp çıkıyorum. Ama çok şükür benden daha iyi bakıyor teyzeleri. Ona nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Çocuklarım o kadar güzel büyüyorlar ki. Sevgi dolu bir aile ortamında mutlu ve huzurlu... Evin önünde birde bahçesi var. Havalar iyi olduğu müddetçe bahçede oynuyorlar. Büyükbabaları onlara salıncak,kum havuzu ve birçok oyun alanı da oluşturdu sağolsun. Bütün bunlara rağmen yine de onları çok özlüyorum gün içinde ve annenin herzaman çocuğunun yanında olması gerektiğine inanıyorum. Sizlere de mutluluklar diliyorum.

merhabalar bende çalışan ve çocuğu kreşte olan vicdanı sızlayan bir anneyim. ama çalışmak zorunda olan bir anne olduğumun altını çizmek istiyorum..maddiyat problemim olmasaydı oğlumla ilgilenirdim kendim büyütürdüm her anında yanında olmakisterdim.....ama yinede kendi adıma kreşimden ve öğretmenlerinden çok memnunum oğlum her gün yeni yeni şeyler öğreniyor....akşam evdede neler öğrendiğini anlatıyor bizimle sohpet ediyor..evdede fazla kısıtlamıyorum.evin altını üstüne getirmesine biraz kızsamda izin veriyorum çünkü evimizin de keyfini sürmesini istiyorum.....hergün faydalı bilgilere değindiğiniğz içinde çok teşekür ediyorum sıkı bir takipçinizim.....

merhabalar,ben de çalışan bir annenin kızıyım ve bu sene üniversiteden mezun olacağım.bikaç sene içinde de evlilik ve sonrasında bu sorunlarla karşılaşacağım ancak şunu biliyorum ki ben evde sırf çocuk büyütmek için oturursam mutsuz ve işe yaramaz hissederim ayrıca o kadar yılın eğitimi de boşa gitmiş olur.annem çalıştığı halde benimle her iş dönüşü ilgilenirdi ve hiç de mutsuz olmadım sonunda da başarılı biri oldum.bence bu tip baskılar hala çalışan kadın kavramının ülkemiz insanına yabancı olması.anneler sakın moralinizi bozmayın çünkü çalışan ve başarılı bi kadının çocuğu kendi ayakları üstünde durmayı daha iyi başarabilen bir birey oluyor ilerde.

mrb bende sizlergibi çalışan bi anneyim ben herşeyden önce sabahları oğlumu o engüzel uykusundauyandırmak beni yıkıyo vicdanen çok üzülüyom.çocuk için kreş çok güzel ama kreş çıkışı ordaki çocukların ailelerini bekleyişine dikkat ettinizmi her zil çalışındaçocuklar ailesi diye kapıya koşuşu aileleri geldinde arkadaşlarına karşı tavırları çok değişiyo ama eve kadın almaktansa çocuğu kreşe vermek daha güvenilir. benim oğlum ikiyıl kreşe gitti çocuğun eğitimi açısında çok iyi ama çocuklarda kurallarla yaşama ortaya çıkıyo ama şu var ne olursa olsun bir çocuk hep annesiyle büyümeli.biz çalışanlar yavrularımızı bundan mahrum ediyoruz

Füsun Hn. merhabalar, ben 22 yaşındayım 2 yıllık evliyim, eşim 32 yaşında çocukları çok seviyor bizimde bir bebeğimiz olsun istiyor.Ben bankada çalışıyorum,iş saatlerim güzel ama yinede dediğiniz üzere iş mi çocuk mu çok düşünüyorum , benim için erken olmasına rağmen eşimin isteğini anlıyorum yalnız çocuk işe giden bir bayan için büyük sorumluluk , bunu yapabilirmiyim bilmiyorum ... tarabyaüstünde kirada oturuyoruz ve eşim çocuk olduğu zaman zonguldaktan annesinin ve babasının geleceğini 2 yıl kalacağını söylüyor ama bu benim için daha da bir değişiklik olur bilemiyorum... benim ailem ise burda yani istanbulda ama annem çalışıyor. bu konu gerçekten çok düşündürücü benim için ,, siz sorunumu çok güzel yansıtmışsınız biraz olsun içimi rahatlattız teşekkür ederim , zaman ilerliyor ve ortak bir çözüm bulup ilerliyemiyoruz...

Merhaba 3,5 yaşında kızı olan bir anneyim.3 yaşına girdiği gün ben kreşe başlattım.1 ay boyunca hergün boynuma sarılıp ağladı ama şimdi okadar alıştıki bu duruma artık pencereden el sallıyor.Ağladıüı zamanlar kendimle savaştım, suçladım hatta kötü bür anne olduğumu bile düşündüm ve halen düşündüğüm zamanlar oluyor ama şimdi kızım şarkılar söyleyen dans eden ve kişilikli ve güçlü bir insan olma yolunda ve çok mutluyum bazen oluyorki büyük bir kız gibi düşünüp bana fikir verdiği bile oluyor.Ben onun kişiliğine yatırım yaptığımı düşünüyorum. Çalışan bir annenin kızı olarak benim kızım bu zorlukları yaşayan ne ilk nede son olacak, ama iyi bir insan olacağına inanıyorum.

Füsun Hn. yazdıklarında, adeta benim hayatımı ve düşüncelerimi anlatmış. Çalışan bir anne olarak ben, aynı füsun Hn.'ın bahsettiği durumdayım. bir yandan çalışma isteği, bir yandan suçluluk duygusu, bir yandan, " böyle annelik olur mu"baskıları, işin içinden çoğu zaman çıkamamama neden oluyor. işi bırakmayı düşünüyorum bazen, sonra yapamıyorum, sonra çocuğumu düşünüyorum, hangi türlü ona daha faydalı olabilirim diye. zaman zaman inanılmaz bocalamaların içine giriyorum. keşke herkes füsun hn.ın şu yazızında ki gibi düşünse.Biraz da olsa moral buldum verdigi bilgilerle. çok teşekkür eder, başarılarının devamını dilerim. sevgiler.. selin.

Ağzınıza sağlık tam benim duygularımı tercüme ettiniz.Malesef bu duygular rahat vermiyor

Selam Arkadaslar, benim oglum 3.5 yasinda ve 2.5 yasindan beri anaokuluna gidiyor. 2.5 yasinda calistigimdan vermedim, sirf baska cocuklarla günde 3-4 saat beraber olup sosyallessin diye verdim. ve sadece avantajlari oldu bizim icin, suan calisiyorum ve oglum anaokuluna cok büyük bir zevkle gidiyor. ayrica almanyadan yasiyoruz, burda cocuklar 3 yasinda anaokuluna basliyor ve okula gider gibi her cocuk 3 yasinda anaokuluna gidiiyor. yani bence hic düsünmeyin, ben de anneyim evde oldugum zamanlardada oglum ile 7-8 saat ilgilenemiyodum ev islerinden vakit kalmiyordu, calisiyorum suan ve yine eskisi gibi degisen bisey yok. ama anaokulunda herseyi ögreniyolar, catal bicakla yemekten tutun cocuk sarkilari ezberleyip takla atip ayakkabilarini baglamayi ögreniyolar.. oyüzden iciniz rahat olsun. avrupada böyle arkadaslar dedigim gibi 3 yasinda basliyor bütün cocuklar anaokuluna ister aileler calissin ister evde olsunlar.

herkeze selamlar.benimde 2,5 yaşında bir kızım var doğduğundan buyana okadar zeki bir şekilde davranışları vardıki beni bile şaşırtmaya yeterli oluyordu.çok zeki bir kız herşeyi algılayabiliyor konuşma tarzı büyümüşte küçülmüş gibi sanki.benimde kayınvaldem bakıyor çalıştığım için.kreşe vermek zorunda olan anneleri çok iyi anlıyorum.ama mümkün mertebe tabiyki yetiştiricek olan kişiyede bağlı bu kreşe vermek çözümdeğildir.ben şımarık olmasın diye yanlış yaptığı zaman tepkimi ortaya koyuyorum.ama kayınvaldem kıyamıyor.ben kadar uyarıcı olamıyor.ama seçim yapmak zorundaysak ta birinin bakması şart.sizinde söylediği gibi işten döndüğümüzdeki davranışımız sanki bütün gün yanındaymışız gibi hissetmesine yeterli olacaktır.

Öncelikle bende bir çalışan anne olarak yorumlardan ve yazınızdan pay çıkarmamak mümküm değil. Sanırım çalışan annelerin ortak noktası bu. Benim kızım da 4 yaşı içinde ve babaannesi bakıyor. Sabahları onu bırakmak gerçekten bazen suçluluk duydusu hissetmeme sebep olabiliyor. Bizim de şöyle bir sorunumuz var kızım sürekli etrafında tanıdık simalar istiyor. bu yüzden kreş yada ana okulu kesinlikle reddediyor. sizde benimle olmaycaksanız gitmem diyor. Bu nedenle kararsızız.

Merhaba 7 yaşında oğlum var hafta için de annane ile kalıyor hafta sonu bizim yanımızda yaklaşık 4 senedir bu durmdayız oğlum çok hassas bir çocuk çok fazla etkileniyor özellikle bu sene 1. sınıfa başladığında sorunlar daha da arttı ders çalışmak istemiyor ve çok hareketli bir çocuk elimizden geleni yapıyoruz ama yeterli olamıyoruz galiba ne yapmamız lazım şimdiden çok teşekkürler

Bence çok küçükken kreşe vermemek lazım, okula başlamadan 1,2 sene önce vermek normal.

Bende oğlum 3,5 yaşındayken anaokuluna vermek zorunda kaldım..Annemde bakabilirdi aslında..Çoğu zaman içim içimi kemirdi, kendimi kötü hissettim, iyi anne olamadığımı düşündüm ama en iyisinin bu olduğuna karar verdim, vazgeçmedim..Duygusal bir çocuk olmasına rağmen, özgüveni gelişmiş, sosyal bir çocuk oldu..Şimdiki çocuklar, hayatın zorlukları ile belki erken yaşta tanışmak zorunda kalıyorlar ama bizim çocukluğumuza göre hayatın daha farkındalar ve yeri geldiğinde yetişkin gibi davranabiliyorlar..Şimdi oğlum 9 yaşında..Sizce mantıklı olan neyse onu yapın, duygusal karar vermeyin..

merhaba 2,5 yaşında bir kızım var.aynı duyguları hep yaşıyoruz.anne olmak çok güzel ,ama çalışan anne olmak gerçekten çok zor.kızıma anneannesi bakıyor,ama 3 yaşında kreşe versemmi diye düşünüyorum.tam zamanı diyen var,erken annen baksın diyen var.siz ne dersiniz. çok teşekkürler

Merhaba Füsun Hn.Her çalışan anne gibi bende butür sıkıntıları yaşıyorum.Özel sektörde çalıştığım için evde olmam 19,30 u buluyor.İstesem bile çoğu zaman 6 yaşındaki oğlumla kaliteli zaman geçiremiyoarum.bu sene naokuluna başladı.Onu okula yolcu edemiycem ve karşılayamayacağım.Oğlum aşırı duygusal bir çocuk.Bazı konuşmaları içimi acıtıyor.Ne yapacağımı şaşırdım.Şimdiden teşekkür ederim

sevgili füsun hanım size çok teşekkür ediyorum. Çalışan bir anne olarak inanın çok rahatladım. 2,5 yaşında bir kızım var ve pztesi kreşe başlayacak. Şu anda acaba hatamı yapıyorum diye düşünüyorum çoğu kişi daha çok küçük seneye ver diyolar ama malesef bakacak kimse olmadığı için kreşe vermek zorundayım bu konuda ne diyosunuz bir sene daha beklemelimiyim. Çok teşekkür ederim. Cevap verebilirseniz çok sevinirim

füsun hn.çok güzel açıklamışsınız teşekkür ederim. aynı durumdan bende rahatsızlık duyuyorum ama yazınızı okuduktan sonra sadece benim yaşadığım bişey olmadığını anladım ve içim rahatladı teşekürler.bizleri aydınlatacak yazılarınızı merakla bekliyoruz...

kesinlikle benim hissettiklerimi ve yaşadıklarımı anlatmışsınız. daha bu sabah işe gelirken kızımın ilk dişinin çıktığını, ilk adımını, ilk anlamlı bir kelime söylediğini hep telefondan öğrendim. hiç bir ilk inde yanında değildim diye üzülmüştüm. kızım akşam ben eve gittiğimde hemen elimdeki çantalara sarılıyor ve anne bana ne aldın diye soruyor. çünkü hergün hediye almaya alşkın, babasına ise sevgiyle sarılıyor babacığım hoşgeldin diyor. bu durumada üzülüyorum ama çocuğumu bırakıp gitmenin verdiği suçluluk duygusunu kalbimden söküp atamıyorum.