Yorum Sahibi : gülşah akdemir 24.11.2009

Yorum : merhaba,benim oğlum 17 aylık.ben onu 50 günlükken bakıcı eline bırakmak zorunda kaldım.bir ay boyunca özlemden ağladım,hala da özlerim çalışırken..yaşadığım duyguları kelimelerle ifade etmem imkansız..bu durum hem çalışmamı hem duygularımı alt üst ediyor.. çalışan annelerin bitmeyen çilesi..ilgililerden doğum sonraki izin süresinin artırılmasını istiyorum.saygılarımla

Yorum Sahibi : nuran burhan 12.08.2009

Yorum : Benim kucuk oglum su an 22.ayinda..5.ayinda bakıcıya bırakıp,işe donmek zorunda kaldim...Pek sok batılı ulkede,hatta Rusya'da bile dogumdan sonra 2 yıl annelerin ise donmesi gerekmiyor...Bu kanunca yasaklanmis zaten ve anneler devlet destegi aliyorlar..Bizim cocuklarimiz cok daha azmi degerli? Neden bizim ulkemizdeki yasalara gore ancak dogumdan once 2 ay ve dogumdan sonra 2 ay olmak uzere 4 ay dogum izni varki calisan annayee...Bu demek oluyorki cocugunuz 3.aylıkken ise donmek zorundasiniz...Bunun ne denli zor oldugunu yasayan anneler cok iyi bilirler...Devletimizin bu konuya el atmasi lazim..Calisan annelere tum avrupa ulkelerinde oldugu gib verilmesi lazim. Saygilarimla

Yorum Sahibi : özlem akbuz 11.08.2009

Yorum : 2,5 yaşında bir kızım var ve çalışıyorum şanşlıyım ki çocuğuma annem bakıyor ama yinede sabahları işe gitmek için ayrılırken çok ağlıyor ve bu durum benim iş hayatımı çok etkiliyor.

Yorum Sahibi : emriye yalçın 07.08.2009

Yorum : merhaba bende çalışan ve engelli bir anneyim.bede oğlumu 15 aylıktı kreşe verdim ve halen oranın etütüne devem ediyor.ilk zamankarda bende çok fazla suçluluk duydum fakat bunu zamanla yendim. şu anda o da ben de çok mutluyuz.çünkü oğlumun kendine olon özgüveni okadar falalaki biz onunla herşeyi kuonuşup halledebiliyoruz.il başlarda benim özürlü olman onu biraz üzdü.fakat öğretmenleri ve biz onunla bu konuyu konuşarak hallettik.çünkü o kendisinin bir şeyler yapmasını istiyordu.fakat onun yapabileceği hiç bir şey yok.evde bana o kadar yardımcı oluyorki.inanamazsınız.onu gerçekten çok seviyorum ve böley bir evlat bana verdiği için her gün allaha dua ediyorum.allah onun herşeyi gönlünce versin ve her kesin evladını anne ve babalarına bağışlasın.onu çok öpüyorum.

Yorum Sahibi : Nihan OZ 07.08.2009

Yorum : Ben de çalışan bir anneyim. ikiz kızlarım var 15 aylıklar.Anneanne ve dede ile günlerini geçiriyorlar. Akşam gittiğimde ise her dakikayı onlarla dolu dolu geçirmek için çabalıyorum. Çok özlüyorum.Sıkıntılı oldugum tek nokta ikizlerin birine babam daha çok değer veriyor, sevgi gösteriyor. Diğer kızım bundan nasıl etkilenir! Geleceğini nasıl etkiler! Sırf bu yuzden huzursuzum

Yorum Sahibi : arzu doğan 07.08.2009

Yorum : günaydın bende çalışan anneyim üstelik saatleri belli olmayan haftasonları bile yeri geldiğinde çlaışan ben kızımı 18 aylıkken yuvaya verdim şuanda 13 yaşında ama kendine güvenen sorumluluk sahibi biri, ben evim dağınıkta olsa akşamları onunla masa hazırlamayı bile oyun şekilnde yapıyordum hafta sonları böceğimle sinemya tiyatroya beraber giderdik çoçuklar kendilerine zaman istiyorlar gözgöze 5 dakikada olsa

Yorum Sahibi : cihan paksu 06.08.2009

Yorum : yorumları okudugum zaman çalışan annelerin suçluluk duygusu içinde oldugunu gördüm bende çalışan bir anneyim hemde çıkış saatleri olmayan bi işim var kızım 13 aylık oglum 11 aylık kreşe başladılar ama biz onlarla herşeyi paylaştık varlığı yokluğu neşeyi tasayı şimdi kızım 23 oğlum 19 yaşında her ikiside öz güvenleri yerinde birer fert oldular.Akşam eve gelince annelerinin onların oldugunu biliyorlardı onlar uyuduktan sonra ev işlerini yapıyordum her akşam 1 saat onlarla ilgilenmek onlara yetiyordu biliyorlardıkı o 1 saat ben onlarınım.Çocuk doktorumuz niye kendini üzüyorsun onlar sabah evde oturup anneyle kahvaltı yapmayı bilmiyorlarki onlar sabah anne işe baba işe gider çocuklarda kreşe gider mantıgı var yarım yarım gecen bütün günün yerine dolu dolu 1 saat yeter demişti çok çok haklıymış

Yorum Sahibi : HİCRET YAŞAR 06.08.2009

Yorum : Bende kızım 28 aylıkken işe başladım aslında kendi işimiz ama yine de çalışmayı tercih ettim hem kendime haksızlık etmemek hemde daha aktif olabilmem için.Kızıma annanesi baktı şimdi 4 yaşında ve kreşe gidiyor kızımla daha kaliteli bi zaman ge.iriyoruz onu çok özlüyorum ve neden çalışmamız gerektiğini anlatabiliyorum.O bizim herşeyimiz herşeyin en iyisini onu için istiyoruz iyiki varlar ve biz annelerde iyiki çalışıyoruz.

Yorum Sahibi : serap altıparmak 05.08.2009

Yorum : bende çalışan bir anneyim oğlum 1.5 yaşındaydı anneannesine bırakarak çalışmaya başladım.ilk zamanlarda ikimizde zorlandık oğlum şu an 5 yaşında oturup konuşarak ona herşeyi anlatabiliyorum ve oda bana hak veriyor eve döndüğümde ise ayrı kaldığımız saatlerin acısını çıkartıyoruz birlikte çok güzel vakit geçiriyoruz ona da bende ozaman çok mutlu oluyoruz.seni seviyorum oğlum.

Yorum Sahibi : eylemk 05.08.2009

Yorum : merhaba, bende çalışan anneyim ve 2,5 yaşında bi oğlum var.Bazı zamanlar üzülüyorum vijdan yapıyorum fakat sonunda iyi ki çalışıyorum diyorum.Birbirimizi çok özlediğimizden akşamları muhteşem vakit geçiriyoruz,çok eğleniyoruz ve en son sarılarak uykuya dalıyoruz.Bir de haftasonuna bakıyorum,ev işleri o kadar çok vaktimi alıyorki sorduğu soruya bile cevap veremediğim zamanlar oluyor..(Buna da çözüm buldum yapmıyorum:))Ben çocukla kaliteleli zaman geçirme teorisine kesinlikle katılıyorum.Çalıştığım içinde son derece mutluyum.

Yorum Sahibi : HAZAN ÇAKIL 05.08.2009

Yorum : merhabalar... benim de 2 yaşında bir oğlum var ve 3 aylıktan itibaren onu bırakıyorum ve çalışıyorum. çünkü çalışınca kendimi daha iyi hissediyorum ama bir yandan da oğlum için üzülüyorum onu annesiz bırakıyorum diye.şuanda babaannesi ve dedesiyle birlikte kalıyor ve çok mutlu bazen iş çıkışı onu almaya gittiğimde gelmek bile istemiyor ve bu beni çok mutlu ediyor. demekki benim yokluğumu unutturuyorlar ve bu çok önemli. böyle olunca eve gittiğimizde ev işleri yapmama da izin veriyor ve bana yardım ediyor. çünkü biliyor ki işler bitince birlikte çok güzel vakit geçiriyoruz. çalışan bir anne olarak çalışan anne arkadaşlarıma şunu tavsiye etmek istiyorum:işten arta kalan vakti sadece çocuğumla geçiricem diye kendinizi ihmal etmeyin ve kendi özel zevklerinize de biraz zaman ayırın çünkü bu kendinizi daha iyi hissetmenizi sağlıyor ve çocuğunuza daha pozitif bir enerjiyle yaklaşıyorsunuz.ama kendinize zaman ayırmayıp full time iş-ev-çocuk üçgeninde dönmek kendinizi yorgun ve yetersiz hissettiriyor.

Yorum Sahibi : ayşe sengel karabacak 05.08.2009

Yorum : Selam bende çalışan anneyim bende kızımz 3.5 aylıkken kreşe verdim kızım şuan 5 yaşına girdi ama çok yaramaz birçocuk iş çıkışı kreşten alıyorum eve geldigimizde her istedigini yapıyorum ama yinede beni dövüyor saçlarımı yoluyor sadece bana yapmıyor baba anneanneye yani kısacası herkese yapıyor kendi kendine oynamıyor illa benle oynamak oynadıgım zaman 2 dakika fazla oynamıyor oyuncaklrı atıyor kırıyor ne yapmamı önerirsiniz

Yorum Sahibi : AYŞEGÜL ÇAVUŞOĞLU 05.08.2009

Yorum : Herkese Merhaba;Benimde 5 yaşında oğlum var .2 aylıkken bakıcıya bırakdım bakacak kimse yoktu kendimi çok vicdancız olarak gördüm ama iş yerine mecburdum dönmeye bu yüzden çok zor günler geçirdim .hergün ağlayarak işe gittim.oğlum bu sene anaokuluna başlayacak tabii yine ben yanında olmayacağım okula ben götürüp getirmek isterdim çalışan anne için nekadar zor ama onun varlığını bilmek okadarda güzel iyi varsın bebeğim seni çok seviyorum bitanem:)

Yorum Sahibi : FADİME KÖKSOY 05.08.2009

Yorum : Benimde 17 aylık oğlum var ve bende çalışıyorum .5aylıkken işe geri döndüm ve bende çok ama çok vicdan azabı çekiyorum.işim gereği ayda 3-4 gün mesai kalmak durumda kalıyorum ve bazen eve gittiğimde uyumuş olduğu için göremeden gün geçiriyorum.bu beni çok üzüyor.bu duyguyu hala atmış değilim.oğluma vakit ayıramadığımı düşünüyorum ve çok üzülüyorum.

Yorum Sahibi : Yelda Doğaner 04.08.2009

Yorum : Benim 5 yaşında ikiz oğullarım var. Hamilelik dönemimde iş yerinden ayrıldım. Çocuklarıma 2 yaşına kadar bakıcımızın yardımıyla 4,5 yaşına kadar da ben tek başıma baktım. Her anlarında her sıkıntılarında ben yanlarındaydım. En özel zamanlarına tanık oldum. Sürekli beraber olduğumuz ve her şeyi birlikte yaptığımız için de aramızda çok özel bağ oluştu. Ben kasım ayında tekrar iş hayatına geri döndüm. İşe başlamadan önce çocuklarıma bunu çok güzel bir şekilde anlattım ve anlayışla karşıladılar hiç bir sorun çıkarmadılar her işlerini kendileri yapabilecek durumdaydılar ve bende gönül rahatlığıyla işime geri döndüm. İçim çok rahat çünkü onlar artık büyüdü. Keşke her anne benim kadar şanslı olup çocuklarını okul çağına kadar getirebilse. Ama şartlar ve imkanlar buna müsade etmiyor.

Yorum Sahibi : GÜLCE LÖK 04.08.2009

Yorum : Çalışan anne olmak gerçekten çok zor.Günümüz şartları bizi buna zorluyor, yarın ne getirir bilmiyoruz.Benimde iki tane kızım var büyük kızım dört aylıkken işe başladım, küçük kızımda birbuçuk yaşındaydı işe başladığımda ama ikisi arasında öyle fark varki büyük kızım çekingen ve aramızda uçurumlar var küçük kızım daha sosyal ve bağımız çok güzel ben bunu yanında daha çok kalmış olmama bağlıyorum mümkünse bence bütün anneler ilk yıllarında bebeklerinin yanında olmalılar.Akşamları yorgunda olsam onlarla dolu dolu zaman geçirmeye çalışıyorum.Onları çok seviyorum.Saygılarımla

Yorum Sahibi : sevda çolpan 01.08.2009

Yorum : Düşüncelerimi söylüyorum, çocuk istemekten yana değilim hem istemiyorum, hem çoğunlukla dinlemiyorlar, hep anne baba yüzünden değil kişilik olayı.

Yorum Sahibi : Nilüfer Çatalbaş 01.08.2009

Yorum : Ben çocuğun sağlıklı bir birey olması için en az 2 yıl boyunca birebir annesi tarafından bakılması taraftarıyım.evet belki çalışmamız gerek;ona daha iyi bir gelecek sağlamak için.ama inanın bu sadece kendimizi rahatlatmak adına sığındığımız bir söz.onun bize ihtiyacı olan en masum ve muhtaç zamanları hiç bir hazineye dahi değişilmez.kişiliğinin ve özgüveninin oluştuğu bu zamanda kesinlikle onunla olmalıyız.o bizim en değerli varlığımız .doğurupta evde yada bakıcıda bıraktığımız bir eşya değil.çoğu anne çocuğu daha yaşına girmeden işe başlamak zorunda kalıyor.iş yükünden çıkıp eve geldiğinde çocuğuyla geçiremediği zamanları telafi adına kendini paralıyor.çoğu zaman sosyalliğini bile kaybediyor.bu sözlerimden bayanların çalışmaması gerektiği sonucu çıkmasın.sadece dileğim çocuklarımızın bir çok işlevini kazandığı _yürüme,konuşma,tuvalet alışkanlığı_bu 2 senenin annelere ve bu ülkenin geleceği evlatlarımıza çok görülmemesi.saygılarımla

Yorum Sahibi : ismigül bozkuş 31.07.2009

Yorum : Bence çalışan annelerin çocukları çok daha şanslı, nedeni şuan çalışıyorum ve kızımla beraber olduğumuz saatleri kaliteli olarak geçiriyoruz.Çalışmadığım dönemde ise bazen gerçekten yorucu ve sıkıcı oluyordu.Sürekli beraberiz ama genelde bağırışıyoruz yani ben onun isteklerinden yoruluyorum ve sürekli bağırıyorumdum.Şuan da ise ayrı kaldığım zamanlarda prensesimi çok özlüyorum akşam eve döndüğümde çok güzel vakit geçiriyoruz.Maddiyat da maneviyat kadar önemli.Onun isteklerine rahatlıkla cevap verebiliyorsun ama bu demek şımarık olacak ukala olacak anlamına gelmiyor.Kendini hiçbir zaman eksik hissetmeyecek.Bu dönemde tek maaşla o çocuğun eğitimine ne kadar önem vereceksiniz ki? Sonuçta eğitim için de bir maddiyat gerekiyor.Evet gerçekten sabahları ayrılmak çok üzücü ama büyüdüğünde ise farkı anlayacaktır.Biraz sabretmek gerekiyor.

Yorum Sahibi : Mücahit kırımlılar 30.07.2009

Yorum : Çalışan annelerimiz,sizden isteğim bir eğitimci olarak şudur: Çocuklarınıza eğitim'i ancak siz verebilirsiniz. Başka seçenekler sizi bir yere kadar götürebilir. Ağaç yaş iken eğilir. Çocuklarınız ileride iyi mevkilere gelebilir. Ancak unutmayın ki ahlaki değerlere sahip olmayan, sevgi yoksunu çocuklar sadece size değil tüm topluma zararlı olacaktır. Gözünü mevki ve para hırsı bürümüş, sevgiden yoksun bıraktığınız çocuklarınız,onlara en çok ihtiyacınızın olacağı ileri yaş döneminde sizi yalnız bırakacaktır. ÇOCUĞUNUZA YAPACAĞINIZ EN İYİ YATIRIM ONLARA SEVGİ VERMEKTİR...

Yorum Sahibi : hatice gül 30.07.2009

Yorum : güzel bilgiler vermişsiniz ama benim durumum çok farklı. ben çalışan bir anneyim ve baba yok bende çalışıyorum ve kızım ilkokula başlayacak bu yıl ve ilgilenemiyorum ancak haftada birgün görüşebiliyorum uzakta güvendiğim bir arkadaşım bakıyor ilgileniyor herşeyiyle yoğun tempoda çalıştığım içinde yeterli ilgiyi gösteremiyorum ve zoruma gidiyor bu yaşam tarzı gerçi okul başladığında düzene gireceğine inanıyorum ama işte çocuğumda nasıl izler bırakacak bu durum bilmiyorum

Yorum Sahibi : Deniz K. 30.07.2009

Yorum : Ben de çalışan bir anneyim. 3,5 yaşında canavar bir oğlum var. ona 3 yaşına kadar teyzesi baktı şimdi kreşe gidiyor. ben hiç suçluluk duymadım çalıştığım için. onunla buluştuğumuzda birbirimizi çok özlemiş oluyoruz. o gün yaptıklarımızı anlatıyoruz. oyun oynuyoruz, geziyoruz. şimdi babası askerde o yüzden o benim can yoldaşım. kreşte mutlu olduğunu biliyorum. bazen ağlıyor kreşe gitmemek için. Ama sadece benimle daha çok birlikte olmak istediğinden bunu da biliyorum. benle onunla birlikte olmayı çok seviyorum. ama çalışmayı da seviyorum. ben de hayata bir kere gelicem. ben mutlu, kendine güvenen, kendi parasını harcayan bir kadın olmazsam ona ne vereceğim ki. o benim hayatımın en önemli varlığı. onu mutlu etmek için önce ben mutlu olmalıyım. ben oğluma asla yalan söyleyip kaçarak evden çıkmadım. 4 aylık olduğundan beri çalışıyorum. hep beni uğurladı kapıdan. onu çok seviyorum. çalışan anne olmak ta beni hiç rahatsız etmiyor. bunun için suçluluk duymaya gerek yok bence. benim annem çalışmıyordu. ama bana benim oğluma verdiğindemden fazlasını vermedi. sonuçta onlar evde ama boş boş oturmuyorlarki. yemek temizlik bi sürü bişey. bi de bıkıyolar çocuktan tüm gün tepende. bence çalışanlar çok daha şanslı.

Yorum Sahibi : Fatma Fatma 29.07.2009

Yorum : Ben de çalışan bir anneyim ve kızımı çok özlüyorum, ancak çalışma sebebim tabi ki kızım ve ona daha iyi bir gelecek sağlamak.Sayın Mücahit Kırımlılar, Türkiye de bol sıfırlı maaşı çok az kişi alıyor ve tek maaşla geçinilmiyor, ben de kızımın her anında yanında olmak isterim ama hayat koşulları...

Yorum Sahibi : Mücahit kırımlılar 29.07.2009

Yorum : Çalışan anneler ile ilgili yazılanları dikkatle takip ediyorum. Annelerimizin yorumlarını da merakla ve ilgiyle okumaktayım. En değerli varlığını bir başkasına emanet eden annelerimiz; evlatlarınızın size en çok ihtiyaç duyduğu yaşlarda,onlara ahlaki ve kişilik yönünden örnek olacağınız dönemlerde, çalışmak ve onlardan uzak kalmak,bunun beraberinde getirdiği vicdan azabıyla günleri geçirmek ve yıpranmak. Sizce kazandığınız bir kaç bol sıfırlı paraya değer mi? Sizce çok para kazanmış olmak mı önemli? Terbiyesi anne baba tarafından verilmiş hayırlı bir evlat mı? Teşekkür ederim...

Yorum Sahibi : NERMİN DEMİR 29.07.2009

Yorum : Bende Çalışan Bir Anne Olarak 4.Yaşındaki Oğluma Zaman Çok Fazla Ayıramıyorum.Aramızda aşamadığımız bir mesafe oluşmaya başladı.Bunun İçin Çok Üzgünüm.Ama ben elimden geldiğim sevgiyi ona sunuyorum babasıda öyle ama.Ne kadar Yetiyoruz Bilmiyorum.Her Dediğini Yapmak İstekleri Yapmak Onu Ne kadar Mutlu Eder Bilmiyorum.

Yorum Sahibi : f.turgut 29.07.2009

Yorum : Bende çalışan bir anneyim.8 yaşında bir kızım var. çok zor şartlarda büyüttüm ya da büyüttüler.çünkü 2 aylıkken bıraktım onu. çok zor du o günler benim için.ayaklanmaya başladığı sıralar, ben sabahları işe giderken kapıyı çektikten sonra kapıya gelip yarım yamalak konuşuyor, anne gitme ne olur diye ağlıyordu. ben de tabi kapının öbür tarafında kendimi sıkarak ağlıyordu. kızıma sesimi duyurmamak için. gerçekten çok üzücü günler di. ama şimdi büyüdüğü için o kadar üzülmüyor, çünkü o sunulan imkanları görüyor ikimize de teşekkür ediyor. belki çalışmayıp evde otursaydım bu imkanları ona veremeyecektim. yazınız çok güzel,benide çok rahatlattı.yaptığım yanlışları gösterdi. teşekkürler.

Yorum Sahibi : NİLÜFER PELİT 29.07.2009

Yorum : benim 4,5 yaşındabiroğlumvarşu an memlekette. babaannesi bakıyor ama ben mutsuzum onu hayata erken bıraktım diye düşünüyorum.yanında olmayı çok isterdim.yazınız beni etkiledi ama yinede ona karşı haksızlık yaptığım düşüncesinden kendimi alamıyorum.geçen günçok ağladı neden yanımdadeğilsin diye .çok zor bir durum.

Yorum Sahibi : serpil azgın 29.07.2009

Yorum : bende çalışan bir anneyim ve 7 yaşında bır oğlum var bana çok düşkün gün içinde sesini duymak için aradığımda sesi biraz kötü gelirse yada onun canının sıkkın oldugunu anlarsam o gün benim için bitmiştir.Çok üzülüyorum morallerim sıfırlanıyo yazınızı çok begendım ama yınede çalışan bi anne olmak çok zorrr.

Yorum Sahibi : Dilek D. 29.07.2009

Yorum : Ben de calisan bir anneyim, kizim 3 aylikken dondum ise... Vicdan azabi vs var, inkar edilemez. Ama pazartesilerini iple cetigim de bir gercek. Isimi cok sevdigim icin degil, ama su anda 20 aylik olan kizimla haftasonu (+ ev isleri, alisveris, haftalik yemek vs) cok cok cok yorucu!!!! Vicdan azabi ceksem de, calismazaydim asla tum gunlerimi onunla geciremezdim diye dusunmeden edemiyorum. Bu beni kotu bir anne mi yapar, sanmam. Bence bizim kusak (35 yasindayim) feminizm ugruna kadin olmanin en onemli ozelligi olan anneligi ihmal etti. Esitlik vs derken, bir cocugu sadece ve sadece bir kadinin dogurabilecegini, onu sadece ve sadece annesinin emzirebilecegini, ona sefkati ve kosulsuz sevgiyi sadece ve sadece annenin verebilecegini unuttuk, bunlar bize ogretilmedi. Simdi de karyer mi annelik mi diye ikilemde kaliyoruz. Omrumuzu yatirdigimiz, ugruna fedaarlik yaptigimiz, onun icin 'programlandigimiz' karyerimiz ve doganin kanunu annelik... Cok zor bir durum, ve bu saatten sonra yapabilecegim tek sey kizimi kadin-anne bilincinde yetistirmek, onu karyer diye diye uyusturmadan. Tabi, baska (cok onemli) bir boyut da kadina anneligi tercih ettirecek bir altyapinin olmamasi, belki de cogumuz ayni zamanda maddi olarak mecbur oldugumuz icin calisiyoruzdur...

Yorum Sahibi : ecrin nil 28.07.2009

Yorum : bende çalışan bir anneyim 4 yaşında bir kızım var gerçekten çalışan anne olmak o kadar zor bir işki bunu ancak insan yaşayınca anlayabiliyor onun nasıl büyüdügünü ilk adımlarını ilk gülücüklerini ilk konuşmasını duyamamak çok kötü :(

Yorum Sahibi : Azranur 28.07.2009

Yorum : benimde 2.5 yaşında kızım var bende ona haksızlık ettiğimi va onunla evde olmam gerektiğini düşünüyordum . Ama onun okulda çok mutlu olduğunu görünce vazgeçtim.bide bu yazı içimi rahatlattı.

Yorum Sahibi : derya şenkarslı 28.07.2009

Yorum : çalışan annne olarak her sabah işe giderken vicdan azabı çekerek gidiyorum hergün işe bugün ayrılacağım diye başlıyorum ama işe dalınca zaman geçiyor,çalışan anne olnma k çok zorr...

Yorum Sahibi : Dilek TÜRKOĞLU 28.07.2009

Yorum : Bem çalışan ve aynı zamanda eşinden ayrılmış yanlız bir anneyim. Oğlum 18 aylıkken ayrıldık ve ayrıldığımız günden itibaren babsı oğlumu hiç arayıp sormadı ve görme talebinde dahi bulunmadı, o yokmuş gibi davrandı oğlum şimdi 3 yaşında olucak ve baba olgusunu bilmiyor ben nasıl davranacağımı bilemiyorum. Hem anne hem de baba olmak durumundayım çocuğumu en sağlıklı biçimde nasıl yetiştirebilirim diye kitaplar okuyorum.Pisikolog yardımı alıyorum ama şu varki baba boşluğunu dolduramıyorum. Saygılarımla,

Yorum Sahibi : sibel yılmaz 28.07.2009

Yorum : 11 aylık bir kızım var ona kayınvalidem bakıyor sağolsun iyi bakıyor ama sevgi yönünden hep bi yanım ezik onu her dakika sevgimle büyütmek isterdim ama bu yazıyı okuduktan sonra bakışım biraz daha değişti şimdi içim daha rahat.Teşekkürler

Yorum Sahibi : SEMRA YAĞMUR 28.07.2009

Yorum : merhabalar benide 2,5 yaşında kızım var ve çalışan bir anneyim.kızım büyüdükçe benim işe gitmem dahada zorlaşıyor.şöyle ki 'beni dövüyolar diye'yalan bile söylüyor.o kadar zor durumda kalıyorumki anlatamam.hele izin vermiyorum işe gitmene diye tutturunca halimi görmeyin.özellikle ne yapmam gerekiyor.psikolog yardımı almamız gerekirmi?

Yorum Sahibi : MELİKE DOĞAN 28.07.2009

Yorum : İçim rahat kızıma annem bakıyor ama bide şu hasta olduklarında yanlarında olamamak varya işte o çok zor.

Yorum Sahibi : GULAY DANISH 28.07.2009

Yorum : bu yazıyla içimi ne kadar rahatlattınz saolun