Hepinizin yazdigi yorumlari okudum. Gercegi söylemek gerekirse hergün kavga ortaminda bulunan cocuklarin piskolojilerinin ne kadar deformasyona ugradigini görmemek icin, illada birsey olmak gerekmiyor. Bu sebeplelerden dolayi benim sözüm son noktayi koyarken cok düsünün! Tipki benim gibi.

Yazı gerçek güzel ve günümüz insanların en büyük sıkıntısını anlatmaktadır.Ben yeni ayrılan biriyim,nedeni çok komik olan ailelerin baskısından olan bir trajedi diyorum.Çok sevgi verdiğime inanıyorum.Dayandığım ve üstesinden gelmek için çok uğraştığım halde başaramadık ve 20 yıllık beraberliğimizi eşimin isteği üzereine ve davranışları nedeni ile bitirdik.14 yaşında bir kızım var.hergün telefonla görüşüyorum.Haftada bir gün birlikte oluyoruz.Aile olarak yapamadığımız bir çok aktiviteyi onunla birlikte yapmaya çaba sarf edeceğim.sinama ve tiyatro izlemeleri,doğa gezileri,spor aktiviteleriv.s. ilişkimiz çocuğumla gayet iyi,daha iyi olması içinde yaşamımızda yerini ve değerini yazıda bahsedilen gibi kurarsak sorun yaşamadan sürdüreceğimize inanıyorum.Eşime gelince malesef sevgi ve saygı aşk vermeniz bir şeyleri çözmüyor.Önemli olan gerçekten ama gerçekten yaşamı paylaşabilmek ve bunu becere bilmek geri kalanı yalan.sizin istediğinizle eşinizin istediği yaşam örtüşmüyorsa kendinizden fedakarlık ederek kurmaya çalıştığınız evliliği nekadar çok sevginiz olsada lütfen yapmayın.sonu iyi bitmiyor.Güzel olan yaşam,paylaşmayı becere bilirsek aşka dönüşür diyorum.saygılarımla.....

benimde eşim ilk eşinden ayrılmış ve bi çocuğu var.eski eşiyle arasındaki sorunları aşamadıkları için çocuğuyla görüşmüyor ve ben bi çocuk annesi olarak çok üzülüyorum.müdahele etsem olmuyor etmesem olmuyor ben her şekilde üvey anne oluyorum ama aynı şey benim başıma gelirse ben asla onlar gibi davranamam.benim kızım hiç görmediği halde bi abisi olduğunu biliyor onun şu an uzakta okuduğunu biliyor ve bigün bir araya geleceğinden emin.herşey anne ve babada bitiyor nasıl başladılarsa öyle bitirsinler evliliklerini,kendi öfkelerini ön plana çıkarıp evlatlarını unutmasınlar.

Bende boşanmış bir ailenin dört çocundan biri olarak paylaştığınız bu toplumsal soruna duyarsız kalmak istemedim. Bekar olmama rahmen ailemin ayrılmasından olsa gerek evliliği kendime çok uzak görüyorum. Ailem ayrıldıktan sonra bizleri yetiştirme yurduna verdi. Bir manada bilmiyorum bana öyle geldi herkes kendi yolunu cizmek için yeni bir adım attı. Tabiki ben Anne, Baba ve çocuk üçgeninde her ne kadar maddi imkanlarıyla bizlere destek olan bir devlet kuruluşu arkamızda olsada manevi olarak bunu yeterince yapamayınca topluma faydalı bir insan olma konusunda düşünen çocuk sayısıda bir o kadar az oluyor. Bence evlilik bir imzaya bağlı kalmammalı. Eşlerin ayrılmasından sonra yaşanabilecek zorluklar çiftlerin evlenmeden önce kendilerine bir eğitim dersi olarak verilmelidir.

Demet hanım ben sizin düşüncenize katılmıyorum eğer bir evde sevgi ilgi yoksa çoçuk anne babalıda olsa değişen birşey olmuyor, benimde 5 yaşında bir kızım var ve ben eşimden ayrıldığımda kızım 3,5 aylıkdı ama hayata sevgiyle yaklaşan kendine son derece güvenen bir çocuk bunları özellikle öğretmenlerinden duymak beni daha fazla mutlu etti hıı bu arada kızım babasını halen tanımıyor. Bence herşey ailenin içindeki huzurla ilgili tabiki birazda eğitimle!!

Benimde oğlum babasız büyüyor.Boşanmış bir ailenin çocuğu.Onun için hissettiğim acının tarifi yok.Elimde bir sihirli değnek olsa ona dünyanın en mutlu ailesini verirdim,birde kardeş.Çok canım yanıyor oğlumun yaşadıklarına,hemde çok.Bu ayrılığımız boğazında bir yumru olacak yavrumun,yutkunamadığı.Ancak çeken bilir.Lütfen aileler yıkılmasın.Herşeye rağmen tekrar tekrar deneyin sonuna kadar.Çocuk oyunu değil evlilik.

Ben de bir eğitimci olarak inanın şu kadar yıllık meslek hayatımda şunu gördüm.Boşanmış ailelerin çocukları hep okulun en problemli çocukları oluyor.Evlenmişseniz ve bir de çocuğunuz varsa çok iyi düşünün ya da olmuyorsa boşanma sonrasını sağlıklı bir şekilde geçirin.Kendi mutluluğunuzu düşünerek boşanmaya karar verirken ortaya bir yığın psikolojik sorun yaşayan çocuk çıkıyor.

8 yaşında kızım var eşimle ilişkimiz hiç iyi gitmiyor boşanmak istiyorum ama korkuyorum kızım için işin içinden çıkamıyorum

allah her iki tarafa sabır hakkımızda hayırlısını versin. yaşım 28 1,5 yaşında bir kızım var karımla aram hiç ama hiç iyi değil boşanmak istiyorum yavrum küçük ken pek bişeyleri anlayacağını sanmıyorum ama hakkımızda hayırlısı dedimya ve inşallahda öyle olur.

sevgili Zeycan,sana kesinlikle katılıyorum.. ben de boşanmış bir ailenin çocuguyum ve ergenlik dönemlerim hatalarla geçti,şimdi 28 yasındayım ama halen bazı sorunlarımı buna baglıyorum,örneğin insan bagımlılıgı var bende,sevgi gösteren herkese sokuluyorum,bu da fiziksel veya somut olarak olmasa bile psikolojik olarak bana zarar veriyor.. kesinlikle haklısın,boşanmadan önce iyice düşünmeliler ve yeni evliler de evlilik oturana kadar çocuk düşünmemeliler bence..

Öncelikle paylaştığınız bu yazı için teşekkür ediyorum sizlere.Bende anne babası boşanmış birisiyim ve şuan 28 yaşım bitiyor,4 kardeşin en büyüğüyüm.Aslında tüm sorunun anne baba olmaya hazır olmadan kişilerin sorumsuzca çocuk sahibi olması olarak göryorum.11 yaşımdan 24 yaşına kadar boşanmanmaya çalışan bir aile içinde olduğum için bu kadar net konuşuyorum.Kişiler evliliklerini yürütemiyorsa o mutsuz ortam içinde çocukları inanın daha fazla yıpratmanın bir anlamı olmadığını düşünüyorum.Çünkü sonrasında çocuklarıda tıpkı aralarındaki ilişki gibi darmadağın oluyorlar,kimi yanlış evlilikler yapıyor kimisi alkol ve madde bağımlısı oluyor yada sürekli antidepresan kullanan ve psikolojisinin paramparça olduğu hayattaki herşeye karşı güven duymayan bireyler oluyorlar,bizzat yaşadığım için biliyorum.Bu yazı inşallah boşanmak üzere olan anne babalar tarafından dikkate alınır. İyi çalışmalar